Virgül 8 Mart

Yavaş bir hüzün yayılıyor çehresine. Kurtuluş olmadığını, bildiğimiz anlamda artık kavuşmanın imkansız olduğunu gördüğü zamanlarda bir hüzün. Sonra geçiyor bu, kendini gafletin derinliğine adım adım bırakıyor. Kelimeleri onun kendisini anlatmasına engel. Ruhunun endişelerini susturuyor.

Ayrılıkların bir gün biteceğini umuyoruz. Bu umut bize ayrılıkların aslında bir perde olduğunu, asıl ayrılığın kendimizden ayrılık olduğunu da unutturuyor. Kimi özlüyorsun? Kendini. Kimseyi özlemiyorum, insanların beni benden almak gibi bir imkanı, şu zihnimin arkasındaki bilinç gürültüsünü susturma ihtimali yok. Ama onları özlediğimi söyleyerek kendimi biraz daha normal hale getirebilirim. Onlarla buluşuncaya kadar, asıl derdimin onlar olduğunu söyleyebilirim. Buluştuğumda ise, bu yüzden sıkılıyor olmalıyım, asıl aradığım sen değilsin, asıl aradığım senin şimdiye kadar perdelemiş olduğun kendim.